Sejarah
Michael Faraday mendapati bahawa apabila sesuatu bahan diletakkan dalam persekitaran magnet, keamatan persekitaran tersebut diubah suai olehnya. Dengan maklumat ini, beliau mendapati bahawa bahan yang berbeza boleh diasingkan dengan sifat magnetnya. Jadual di bawah menunjukkan mineral feromagnet dan paramagnet yang biasa serta keamatan medan yang diperlukan untuk mengasingkan.𝚝𝚑𝚎mineral.
Mineral Feromagnetik dan Paramagnetik Biasa
Mineral Formula Kekuatan Medan (kG)
Feromagnetik Magnetit {\displaystyle {\ce {Fe3O4}}}{\displaystyle {\ce {Fe3O4}}} 1
Pirotit {\displaystyle {\ce {Fe7S8}}}{\displaystyle {\ce {Fe7S8}}} 0.5 - 4
Paramagnetik Ilmenit {\displaystyle {\ce {FeTiO3}}}{\displaystyle {\ce {FeTiO3}}} 8 - 16
Langit berbintang {\displaystyle {\ce {FeCO3}}}{\displaystyle {\ce {FeCO3}}} 9 - 18
Chromite {\displaystyle {\ce {FeCr2O4}}}{\displaystyle {\ce {FeCr2O4}}} 10 - 16
Hematit {\displaystyle {\ce {Fe2O3}}}{\displaystyle {\ce {Fe2O3}}} 12 - 18
Wolframit {\displaystyle {\ce {(Fe,Mn)WO4}}}{\displaystyle {\ce {(Fe,Mn)WO4}}} 12 - 18
Turmalin 16 - 20
Pada tahun 1860-an, pemisahan magnet mula dikomersialkan. Ia digunakan untuk memisahkan besi daripada loyang. Selepas tahun 1880-an, bahan feromagnet mula dipisahkan secara magnet. Pada tahun 1900-an, pemisahan magnet keamatan tinggi telah dirasmikan yang membolehkan pemisahan bahan pragmatik. Selepas Perang Dunia Kedua, sistem yang paling biasa ialah elektromagnet. Teknik ini digunakan di tempat pembuangan sampah. Pemisahan magnet telah dibangunkan semula pada akhir 1970-an dengan teknologi baharu yang dirasmikan. Bentuk pemisahan magnet baharu termasuk takal magnet, magnet atas dan dram magnet.
Di lombong-lombong di mana wolframite dicampurkan dengan kasiterit, seperti lombong South Crofty dan East Pool di Cornwall atau dengan bismut seperti di lombong Shepherd dan Murphy di Moina, Tasmania, pemisahan magnet digunakan untuk memisahkan bijih. Di lombong-lombong ini, satu peranti yang dipanggil Pemisah Magnet Wetherill (dicipta oleh John Price Wetherill, 1844–1906) telah digunakan. Dalam mesin ini, bijih mentah, selepas pengkalsinan, dimasukkan ke dalam tali sawat penghantar yang melalui di bawah dua pasang elektromagnet di mana tali sawat selanjutnya berjalan pada sudut tepat ke tali sawat suapan. Pasangan bola pertama dimagnetkan secara lemah dan berfungsi untuk menarik keluar sebarang bijih besi yang ada. Pasangan kedua dimagnetkan secara kuat dan menarik wolframite, yang mempunyai magnet yang lemah.[4] Mesin-mesin ini mampu merawat 10 tan bijih sehari.